"අලුත් අවුරුද්දේ ලිතයි පොතයි දෙකටම විස්සයි, සිංහල අවුරුදු නැකැත්, රාහු කාලය, හූනන් ඇඟ වැටීමේ පලාපල වගේ දෙවල් බලන්ඩ ගන්ඩ, කඩෙන් ගන්නවනම් පනහක් වගේ ගානක් වෙනවා, ඕනානම් කතා කරල ඉල්ලන්ඩ, ලිතයි පොතයි දෙකටම විස්සයි"
"වඩේ වඩේ වඩේ ඉස්සෝ වඩේ පනහට තුනයි, වඩේ වඩේ වඩේ වඩේ ඉස්සෝ වඩේ, පරිප්පු වඩේ පනහට හයයි වඩේ වඩේ වඩේ, දෙන්නද වඩේ?"
මේ මොකද්ද මේ? මාතෘකාව "ශෝට් ලීව් සහ යාචකයා". පටන් අරන් තියෙන්නේ බස් වල වඩේ, ලිත්, ඉඳිකටු විකුණලා. හරියට හොම්බ්රන් පැස්ටල් සහ කාළගුණය වගේ. කිසි දේක කිසීම ගැළපීමක් නෑ නේද?
මම ඊයේ (8/12/2013) හවස 5ට විතර කුරුණෑගල ටවුමට ගියා. මම හිතන්නේ අවුරුදු එකහමාරකින් විතර ඉරිදා දවසක ඒ වෙලාවට ටවුමට ගියේ. ඉස්සර නම් ඉතින් ඉරිදා හවස 5ට විතර කීර්ති සෑර් ගේ පන්ති ඇරිලා ගෙදර යන්ඩ මේ වෙලාවට ටවුමට එනවනේ. ඉස්සර සැට් එකේ 8ක් 9ක් හිටියා, එකට බස් එකේ යන. දැන් කස්ටිය තැන් තැන් වල. සමහරු නායකයෝ වෙන්ඩ ගිහින්, සමහරු තාම ගෙදර. ඒවා එහෙමයි.
අපි සැට් එක ඉස්සර බස් එනකන් කයියක් දාගෙන හිටපු තැන අද වෙන කස්ටියක්. ඒ පුරුදු මූණු එකක්වත් නෑ. කාලය මැවු වෙනසක අරුමේ තමයි, අපි වෙනස් උනාට කුරුණෑගල ටවුම නම් තාම වෙනස් වෙලා නෑ. තාමත් ඇතුගල උඩ වැඩ ඉන්නා බුදු පිළිම වහන්සේ උපේක්ෂාවෙන් ටවුම දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.
.JPEG)
හා දැන් කතාවට එමුකෝ, මම කිව්වනේ ටවුම වෙනස් වෙලා නෑ කියලා. සමහර සිත් ගත් චරිත, චන්ඩි චරිත, අශික්කිත චරිත තාම ඉන්නවා. විවිධ චරිත තමයි ඉතින්.
මම මේ කියන්ඩ යන්නේ මම ඉස්කෝලෙන් ශෝට් ලීව් දාලා යද්දි උන සිද්දියක් (ඉස්කෝලෙන් ශෝට් ලීව් දාන්නේ කොහොමද කියලා අහන්ඩ එපා, ඒවා තහනම් ප්රශ්න. දන්නෝ දනිති. කොහොමහරි අපිට මතකත් උදේ ඉස්කෝලෙට ගිහින් 9.30 වෙද්දි ගෙදර එනවා කියලා විතරයි. එහෙම එද්දී ඉතින් අසල්වාසින් මම දිහා බලන්නේ ආනන්තරීය පාපකර්මයක් කරලා ගමට එන කොල්ලෙක් දිහා බලන විදිහටනේ, CCTV කැමරා හින්දා දැන්නම් ශෝට් ලීව් දාන්න අමාරුයි කියලා ආරන්චී)
ඔන්න අපේ පන්තියේ උදවිය ශෝට් ලීව් දාලා එහෙම ටවුමට ආවා. යුනිෆෝම් එකෙන් ටවුමේ ඇවිදින එක අන්තරාදායක හින්දා ඉතින් තියන මුල්ම බස් වල ගම් බිම් වලට යනවා. මමත් සීසන් එකට දේවත්වයෙන් සලකන ඈයෙක් හින්දා CTB බස් එකක් බලලා වාඩි උනා.
"මේඩින් චයිනා, චයිනා ඉඳිකටු කාඩ් එකටම විස්සයි, ඇඳුම් මහන්න කුඩ මහන්න සපත්තු මහන්න, ගෝනි මහන්න.......මේඩින් චයිනා, චයිනා ඉඳිකටු කාඩ් එකටම විස්සයි"
මේවා ඉතින් කුරුණෑගලින් බස් එකට නගින අයට නම් සාමාන්ය දෙයක්. එදා මේ වෙළෙන්දො කස්ටිය අතරේ තවත් කොලු ගැටයෙක් බස් එකට නැග්ගා. කොන්ඩෙ පොඩ්ඩක් වවලා, පැත්තකට දිලිසෙන ටින්ට් එකක් අල්ලලා, හරියට Gloss 2K පේන්ට් එකක් වගේ. හොදට මතක හිටින මූණක් තියෙන්නේ.
"ආදරණීය අම්මේ තාත්තේ නංගියේ මල්ලියේ, මම ............. (නම කියයි ), මම කෙලේ .............. (කරපු රැකියාව කියයි ). මට මීට අවුරුදු 3කට කලින් හදිසි අනතුරක් වෙලා තමයි මේ දේ උනේ ( කමිසය උස්සලා කැපුම් තුවාලයක් පෙන්නයි )
මගේ තාත්තා නෑ, අම්මයි ............. (සහොදරියන් ගණන කියයි ) ඉන්නවා. නංගිලා ඉගෙන ගන්නේ ................. (පාසලක නමක් කියයි ). මට මොකවත් වැඩක් කරගන්ඩ බෑ. මම මේ ඔයාලගෙන් ඉල්ලගෙන යන සල්ලි වලින් තමයි එයාලව ජීවත් කරවන්නේ, නංගිලාට උගන්නනේ.
මම හොරයක් බොරුවක් වංචාවක් කරනවා නෙමේ. මට ආණ්ඩුවේ ඉස්පිරිතාලෙන් දුන්න වාර්තා තියනවා. බොරුනම් අරන් බලන්ඩ (කොල කිහිපයක් ගෙනහැර දක්වයි, ඒත් ඉතින් කිසි කෙනෙක් ඇත්ත බොරු බලන්ඩ ඉල්ලුවේ නම් නෑ)
මට කීයකින් හරි උදව්වක් කරොත් පිං සිද්ද වෙයි, මම මේ ඉල්ලන්නේ බොන්ඩ කුඩු ගහන්ඩ නෙමෙයි. මගෙ අම්මාට නංගිලාට කන්ඩ දෙන්න, උගන්නන්ඩ, එයාලව ජීවත් කරවන්ඩ"
මෙච්චර වෙලා ඇන්ජිම ලඟ ඉඳන් කතා කරපු ඔහු දැන් කෙමෙන් කෙමෙන් බසය තුලින් ඇවිදගෙන එයි.
අපොයි, කැපුම් තුවාලෙ විතරක් නෙමෙයි, මේ පුද්ගලයට ඇවිදින්නත් අමාරුයි වගේ. අමාරුවෙන් අල්ලගෙන ඇවිදින්නේ. වැටෙන්ඩ විසි වෙන්ඩත් යනවා.
පව් !!!
මම හිටපු හරියට ආපුහාම මමත් කීයක්ද මන්දා දුන්නා.මම හිටියෙ බස් එකේ මැද හරියට වෙන්ඩ. මාවත් පහු කරන් ගිහිල්ලා පස්සා දොර ගාව ඉදන් ඔහු මෙහෙම කිව්වා
"ඇත්තටම කීයක් හරි දුන්න අයට ගොඩක් පිං, එත් ඉතින් මේ රුපියලේ දෙකේ කෑලි වලින් නම් ජීවත් වෙන්ඩ තියා මොකවත් කරන්ඩ අමාරුයි, ඒවායින් කමක් නෑ කොහොමහරි දුන්නානේ.
නොදුන්න අයට නම් ඉතින් කියන්ඩ වෙන්නේ, කිසිම කරදරයක් දුකක් වෙන්ඩ එපා කියලා, එහෙම දුන්නේ නැති අයට ඉතින් ගෙවල් ගාව අයගෙවත් පිහිටක් නැති වෙන්ඩ කියලා ප්රාර්ථනා කරනවා. මම යනවා, සම්මා සම්බුදු සරණයි."
බස් එකේ පිටිපස්සේ පඩිපෙලින් කව්ද අමාරුවේ බහින සද්දේ ඇහුණා.
එච්චරයි !!!
බස් එකම නිස්සද්දයි. තනි තනිව වෙච්ච දේ මෙනෙහි කරනවා ඇති. මමත් එහෙමම කරලා, අනක් ගුණක් නැති එකෙක් කියලා හිත හිත එන්ඩ ආවා. ගෙදර ඇවිත් සිද්දිය අම්මා එක්ක කිව්වහම අම්මා කිව්වා එයාටත් දවසක් මේ අත්දැකීම ම ලැබුනා කියලා.
සම්බොඩි පීපල් බොම්බෙලි කරවල !!!
කියන්නේ ඕකට තමයි කියලා, අපිත් ඉතින් ඒ සිද්දිය ටී ටයිම් එකෙන්ම අමතක කෙරුවා. මම කොහොමත් උදෙන් ඉස්කෝලෙ යනවා. මොකද ඉතින් පමා උනොත් වාහන තදබදේට අහු වෙනවා. කොළඹ පාරනේ. අර ප්රසිද්ධ බාලිකා පාසල හින්දා තදබදේ වැඩී. මොකද ඉතින් සමහර සමහර අම්මලා උදේට එයාලගෙ ගෑණු දැරිවියන්ට කවන්නේ, කොන්ඩේ ගොතන්නේ ඉස්කොලේ ඉස්සරහ තියාගෙනනේ.
හා ඒවායින් වැඩක් නෑ. මම කොහොමහරි උදේන්ම ඉස්කොලේ එනවා. බෝ ගහ ලඟින් බස් එකෙන් බැහැලා, රත්නගිරිය පිටිපස්සෙන් තියන පාරේ ගිහින් පුත්තලම් හංදියට ඇවිත්, මීගමුව පාරේ යන්ඩ එපැයි.ඔන්න දවසක් උදෙන්ම ඉස්කොලේ යනවා. පාන්දර හින්දා ටවුමේ සෙනග අඩුයි. ලේක් ස්ටුඩියෝ එක ගාව ඉන්නවා කුඩ, සපත්තු මහන ඈයෙක්. එතනින්ම ඇතුලට තියනවා පොඩි දෙබොක්කක් වගේ පාරක්.(ඔව් මහ වීදියට වැටෙන පාර තමයි ) මම ඒ හරිය පහු කරන්වාත් එක්ක ඒ පැත්තේ දෙබොක්කේ ඉදන් කොලු ගැටයෙක් වේගයෙන් දුවගෙන එනවා, පිටිපස්සෙන් තව එකෙක් දුවගෙන එනවා.
"අඩෝ @%#&%%& නැවතියන්, අපෝ උඹ නම් මහ $%^#@. උදේ පාන්දරම පටන් ගත්තාද? ඔහොම කෙලින් ඉන්ඩවත් බැරුව බස් වලට ගොඩ වෙන්ඩවත් පුලුවන්ද?"
පිටිපස්සෙන් දුවන් ආපු කෙනා ඒ විදිහට කෑ ගහගෙන ඇවිත් අනික් එක්කෙනාගේ අතේ තිබ්බ මොකද්ද එකක් උදුර ගත්තා.
"ඒ දීපන් #&^^$^#%, උදෙන්ම ගැහුවහම තමයි ත්රිල්."
අනෙකා උත්තර දෙයි.
අපොයි !!!
ඉස්සෙල්ල දුවන් අවේ අර බස් එකේ ඉල්ලගන්ඩ ආපු කෙනා නේද? හැඩරුව, මූණ, ඒ මදිවට අර 2K පේන්ට් එක ගහපු කොන්ඩේ. ඒත් මිනිහට හරියට ඇවිදින්න බැහැනේ. නෑ නෑ නෑ මේ ඒ කෙනාම තමයි. මගේ මතකය එච්චරම නරක නෑ, (එක පාරටම මතක් වෙන්නේ නැත්තේ නේල් කටර් එක තිබ්බ තැන විතරයි.)
ඔයාලටත් මෙයාව හම්බෙලා ඇති. මේක ඇත්ත සිද්දියක්. කොච්චර ඇත්තද කියනවානම් තාමත් යාවජීවයි. මම මේ පුද්ගලයව ඊයෙත් (8/12/2013) දැක්කා. ඒකයි ලියන්ඩ හිතුනේ. එක එක චරිත තමයි.
නන්දසේන රත්නපාල මහත්තයගේ "ශ්රී ලංකාවේ යාචකයා" පොතෙත් මේ වගේ චරිත, සිද්දි ගැන ගැඹුරු සමාජ විද්යාත්මක පරීක්ෂණයක් කරල තියනවා. පුලුවන්නම් හොයන් කියවන්ඩ,
යාචකයා ගැන එහෙමයි, ශෝට් ලීව් ගැන තාම කෘතියක් නම් පලවෙලා නෑ. ඒවා ටිකක් ප්රසිද්ධ රහස්.
.jpg)
.....................................................................................................................................
ප. ලි.ඇත්තටම අපේ කෝළම්, විගඩන් වගේම අපි කරන කියන හොඳ දේවල් ඔක්කොම ඇතුගල උඩ වැඩ ඉන්නා බුදු පිළිම වහන්සේ උපේක්ෂාවෙන් බලා ඉන්නවා. මට මේ ගීතය අහන්ඩ හම්බෙලා නම් ගොඩක් කල්, මේක ලියද්දි මතක් උනා.
----> ඇතුගල බුදු පිළිමේ ගීතය
වළා අතුල ගිරි මුදුනේ
ගලා හැලෙන සඳ එළියේ
යොමා දෑස් මුලු නුවරට බැලුම් හෙලන්නේ
ඇතුගල බුදු පිළිමේ...................
සදා නොනිමෙනා තුරඟ තරඟ කරමින්
පතා විජය ජය සටන් කරයි නුවරුන්
බලා ඔවුන් දෙස කරුණා බර දෑසින්
මහ කලු ගලක බවුන් වඩයි සමිඳුන්
ලබා නේක දුක් සිතින් හඬයි නුවරුන්
හිසින් දරාගත් නොනිමෙන ගිනි දකිමින්
නිවා ඒ ගිනි කඳුලු සීතල දිය දහරින්
මහා මෙරක් සේ බලා හිඳී සමිදුන්
No comments:
Post a Comment