(කලින්ම කියන්ඩ ඕනා, මෙය කක්කා කථාවක් බැවින් සුලු කම්පනයන් දරා ගත නොහැකි සංවේදී අය කියවීමෙන් වළකින්න, කියවපු අය ඔබේ අසරණ නොදරුවාට මෙහි ඇති භයානක කම කියල දෙන්ඩ, දැන් ඉතින් අහන්ඩ එපා නොදරුවන් නැති උන් මොකද කරන්ඩ ඕන කියලා)
විසිසේ කණුවෙන් ඔපීසි බස් එක අඳින්නේ හතරයි කාලට, හතරහමාරට ඔපීසීයේ අස්සන් කරලා එහෙම හතරයි කාලට අදින බස් එකේ එනවා. (ඒ කොහොමද කියලා ඉතින් අහන්ඩ එපා, මට මතක නෑ) නොසෑහෙන්ඩ සෙනගත් බස් එකේ හිටියා. කොන්දොස්තර මහත්තයගේ දිරි ගැන්වීමෙන් ඇඟට අලුත් පණක් අරන්, දෙපැත්තේ කස්ටිය ඉඩ දෙද්දී ඉස්සරහට ගියා. සෑහෙන දුරක් යන්ඩත් එපැයි.
කොච්චිකඩේ එහෙමත් පහු වුණා. දංකොටුව හරියට එද්දී ආමාශ බොක්කේ අවපීඩන තත්වයක් නිසා සුලු සුලු කැළඹීම් තන්වයක් දැනෙන්න ගත්තත්, මේක අපරභාගය හෝ සන්ද්යා කාලය හින්දා කැළඹීම අඩු වෙලා යයි කියලා හිතලා ඔන්න ඔහෙ ඕන බිත්තර රොටියක් කියලා ඉතින් එන්ඩ ආවා.
මොන................
ඉහළ කොට්ටරාමුල්ල, තුම්මෝදර කිට්ටු වෙද්දී අර අවපීඩන තත්වය ටික පල්ලෙහට යනවා කියලා තේරුනා. ඒ නම් පහව යන ලකුණු නෙමේ, පහ වෙන ලකුණු කියල ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්ඩ ඕනා නෑනේ. ඕවත් වැඩද මල්ලී ඕවත් වැඩද කියල ඉතින් බ්රේක් පෑඩ් දෙකෙන් හබ් එක එහෙම අල්ලලා කෝකටත් ලෑස්ති උනා. (තේරෙන විදිහට තේරුම් ගන්ඩ )
නාත්තන්ඩියටත් අවා කියමුකෝ. දැන්නම් ඉන්ඩම බෑ. සෙනගත් පිරිලා. සෙනග මැද්දෙන් පීරගෙන ඇවිත් දොරට බැස්සා (සෙනග මැද්දෙ තෙරපෙද්දී තියන සනීපෙ කියන්ඩ ඕනා නෑනේ, බ්රේක් පලු වල පිහිට තමයි ) ඔහොම ඉතින් කොහොමහරි ඉවසෙගෙන ඉතිරි දුරත් ඇවිත් බස් එකෙන් බැස්සා.
සික්කේ, මේච්චර වෙලා මේ කියෙව්වේ මනුස්සයෙක් කක්කා බරේ බස් එකේ ආපු හැටි දැනගන්ඩද කියල හිතුනද? හොඳ හොඳ සෙල්ලම එළි වෙන ජාමෙට කියනවනේ.........
බස් එකෙන් බැහැලා ගෙදරට මීටර හැත්තෑපහක් විතර පයින් යන්ඩ ඕනා අතුරු පාරක. වෙලාවත් 7.45 ට විතර ඇති. මෙතන ඉන්ඩ යෑ. යන්ඩත් එපැයි. ඔන්න ඉතින් බත් කන කකුළ පෙරට තියලා යනවා, අතර තුරේ ගෙවල් දෙකක් විතර පහු කරන්ඩ ඕනා අපෙ ගෙදරට යන්ඩ. එක ගෙයක් පාලුයි, වහලා දාපු එකක්. ගස් අස්සෙන් අපේ ගෙදර ලියිට් එකත් පේනවා.
දැන්නම් ඉන්ඩම බෑ, කං කඩා වැටිලා, මුලු ඇඟම පණ නැතුන ගියා වගේ උනා. ඔන්න ඔහේ ඕන මුංකැවුමක් කියලා අර පාලු ගේ ඉස්සරහා පාරේ වාඩි වෙලා වැඩේ කරා (තිබ්බ හදිස්සියට මම කලිසම් ගලවගත්තේ කොහොමද කියලා තාම කල්පනා කරනවා )
හෝද ගන්න විදිහකුත් නැති එකේ ඉතින් දෙල් කොලයක පිහිට තමයි. කලිසමත් කරේ දාගෙන ගෙදර ලියිට් එකට මාට්ටු වෙන්නේ නැතුව ලිඳ පැත්තෙත් ගිහින්, එලියෙ වැසිකිළියෙන් හෝදගෙන එහෙම (එතකොටයි දැක්කේ කලිසම් නැවත ඇඳීමට බෑ කියලා, එහෙමම ඒවත් ලිඳ ලගින් හෝදලා) වැලේ වනලා තිබ්බ එකම එක රෙදි කඩමාල්ල වූ මගෙ ටී ශට් එකත් ඉනේ ඔතාගෙන
"අම්මේ අම්මේ"
කිව්වා. (එදා රෑ අප්පච්චී රැස්වීමකට යනවා කියලත් ඒ අස්සෙ මතක් උන හින්දා)
එකම දරුවගේ කටහඬ පිලිකන්නෙන් ඇහුන නිසා අම්මත් දාපි ගේ වටේම ලයිට් ටික.
"ඕවා නිමන්ඩෝ ඉක්මනට, මම ලයිට් දාන්ඩ කිව්වෙ නෑනේ, නිමන්ඩකො අප්පා"
"ඇයි පුතේ ?"
"ඒ පැහිච්චකන් වලින් වැඩක් නෑනේ කියන දේ අහලා ඔවා නිමලා මට සරමක් අරන් එන්ඩ."
සරම ඇඳගෙන අම්මගෙන් ටෝච් එකත් ඉල්ලගෙන උදැල්ලත් අරගෙන ඉතින් ආයෙත් පාලු ගේ පැත්තට ගියා.
ඔන්න සිද්දිය, මේක ඇත්තම ස්ද්දියක් අඳුරන කෙනෙක්ට උන. මෙහෙම ඉවර කරමුකෝ පරණ සොලෝකයකින්,
කවුද වැසිකිළියේ
පොඩ්ඩක් ඉන්න එළියේ
ඉවසන්න බැරියේ
මෙන්න හිටගෙන යනවා එලියේ
No comments:
Post a Comment