Thursday, November 28, 2013

මැව්වාද?



මට අද නන්දා මාලිනී නෝනගේ "ආදම් ඒවා මැව්වේ අපී අපී..." ගීතය අහන්ඩ හම්බුනා. මම ඒ ගීතය මුලින්ම ඇහුවෙ අද. මාර අර්ථයක් තියන ගීතයක්. ඇත්තටම හිතන්ඩ දේවල් ගොඩක් තියනවා. මුලින්ම කියන්ඩ ඕනා මම මේ ලිපිය මෙව්වා කරන්නේ (ලියනවා කියන්ඩ බෑනේ) කිසිම ආගමකට, සාස්තෲවරයෙකුට අවමානයක් කරන්ඩවත්, හෙලා දකින්නවත් සමච්චලයකට ලක් කිරීමට නෙමෙයි. මම ලියන්නේ මට හිතෙන දේ. මම බෞද්ධයෙක්. ඒත් මම බුද්ධ දර්ශනය ගැන හරියට දන්න කෙනෙක්වත් ඒ සම්බන්ධව විශාරදයෙක්වත් නෙමේ. ඒ උනාට මට මේ ලිපිය ලියන්ඩ හිතිලා ගොඩක් කල්.ආගමකට අගෞරව කරයි කියන සංකල්පය නිසයි පමා කලේ. අදනම් ලියන්ඩම හිතුනා.

මට මතක ඇති කාලේ ඉදන් අවුරුද්දේ සමහර කාල වලට ගෙවල් වලට කන්ඩායම් විදිහට කස්ටිය එනවා කාගේද පණිවිඩයක් අරන්. මම නම් එයාල එනවට කැමතී, මොකද ඉතින් තේකක් එහෙම දීලා කතා කර කර ඉන්ඩ පුලුවන්නේ. එයාලා ඉතින් ලේසියෙන් යන කස්ටියත් නෙමේනේ, ඉතින් කම්මැලිකමේ ඉන්න වෙලාවක ආවොත් ඔන්න ඔහෙ කතා කර කර ඉන්නවා. එයාලටම එපා වෙලා යනකන් (එපා උනත් එයාලා නෙමේ යන්නේ)

එයාලගේ ඔය මැවුම්වාදය, යක්ෂ සංකල්පය, සියල්ල යමෙක් විසින් පාලනය කිරීම වැනි සංකල්ප තියනවලුනේ. (මම දන්න හැටියට, මම වැරදි නම් කරුණාකරල කියන්ඩ ) මම දන්නේ නැති දේවල් ගොඩක් තියනවා මේ කතා කරන උදවියගේ වාග් මාලාවේ.
මුලින්ම මැවුම්වාදය ගමුකෝ,

මට මේ ප්‍රශ්න තියනවා, ඒ දේවල් දන්න කෙනෙක් ඉන්නවනම් කියලා දෙන්න.

1.මැවුම්වාදය ගැන කතා කරනකොට, නූතන විද්‍යවෙන් ඔප්පු කරපු පරිණාමවාදය බොරුද? මේ සියල්ල            ඉබේ පහළ උනාද?

2.ලෝකය යමෙක් මැව්වේ නම්, මවපු කෙනාව මැව්වේ කවුද? ඒ මවපු පුද්ගලයාගේ බිහිවීම විස්තර කර            හැකිද?

3.එහෙනම් පරිසරයට අනවශ්‍ය දේ මැව්වේ ඇයි?

4.යමක් සිදුවීම කාගේ හෝ කැමැත්තට අනුව සිදු උනා කියලා අත පිහදාගන්න පුලුවන්ද?

5. කැමැත්තට සිදු වෙනවානම් විපත්, කරදර, දුක ගෙනත් දීමත් කැමැත්තේම කොටසක්ද?

6.කාටවත් ඕනා විදිහට ලෝකය පාලනය කරන්ඩ පුලවන්ද?

7.තමා කරගත් අකුසල කර්මයන් සෝදා හැරිය හැකිද?

බෞද්ධ දර්ශනයේ නියාම ධර්ම, හේතුඵල වාදය, අටලෝ දහම වැනි මාතෘකා ඔස්සේ "ඉතා ගැඹුරින්, දීර්ඝ ලෙස" සලකා බැලෙන ඉහත කී ප්‍රශ්න සහ ඒවාට ලැබෙන පිළිගතහැකි ප්‍රායෝගික පිළිතුරු සමඟ සැසදීමේදී අර ගෙවල් වලට එන ඈයෝ දෙන පිළිතුරු ....................

(මා මින් නවතිමි, ලිපියෙන් කාටහරි අගෞරවයක් උනා නම් සමා වෙන්ඩ. ඉහත ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු දන්න ඈයෝ කියල දෙන්ඩ )





Tuesday, November 26, 2013

ඉවසීමේ සීමාව

තව පොඩ්ඩ දුරනේ, ඉවසන් යනවා. මෙච්චර දුරක් ආපු එකේ ඕක අල්ලන් යන්ඩ බැරි වෙන එකක් නෑ. ඉවසපන් තව හිටපන් තව ටිකක් ඉඳල බලමූ, ඉවසන්නම බැරි උනොතින් බස් එකෙනුත් බැහැගනිමූ. හරි හරි හිතිච්ච සිද්දිය තමයි. හැබැයි පොඩි වැඩේ නෙමේ, මහ වැඩේ.

(කලින්ම කියන්ඩ ඕනා, මෙය කක්කා කථාවක් බැවින් සුලු කම්පනයන් දරා ගත නොහැකි සංවේදී අය කියවීමෙන් වළකින්න, කියවපු අය ඔබේ අසරණ නොදරුවාට මෙහි ඇති භයානක කම කියල දෙන්ඩ, දැන් ඉතින් අහන්ඩ එපා නොදරුවන් නැති උන් මොකද කරන්ඩ ඕන කියලා)

විසිසේ කණුවෙන් ඔපීසි බස් එක අඳින්නේ හතරයි කාලට, හතරහමාරට ඔපීසීයේ අස්සන් කරලා එහෙම හතරයි කාලට අදින බස් එකේ එනවා. (ඒ කොහොමද කියලා ඉතින් අහන්ඩ එපා, මට මතක නෑ) නොසෑහෙන්ඩ සෙනගත් බස් එකේ හිටියා. කොන්දොස්තර මහත්තයගේ දිරි ගැන්වීමෙන් ඇඟට අලුත් පණක් අරන්, දෙපැත්තේ කස්ටිය ඉඩ දෙද්දී ඉස්සරහට ගියා. සෑහෙන දුරක් යන්ඩත් එපැයි.

කොච්චිකඩේ එහෙමත් පහු වුණා. දංකොටුව හරියට එද්දී ආමාශ බොක්කේ අවපීඩන තත්වයක් නිසා සුලු සුලු කැළඹීම් තන්වයක් දැනෙන්න ගත්තත්, මේක අපරභාගය හෝ සන්ද්‍යා කාලය හින්දා කැළඹීම අඩු වෙලා යයි කියලා හිතලා ඔන්න ඔහෙ ඕන බිත්තර රොටියක් කියලා ඉතින් එන්ඩ ආවා.

මොන................

ඉහළ කොට්ටරාමුල්ල, තුම්මෝදර කිට්ටු වෙද්දී අර අවපීඩන තත්වය ටික පල්ලෙහට යනවා කියලා තේරුනා. ඒ නම් පහව යන ලකුණු නෙමේ, පහ වෙන ලකුණු කියල ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්ඩ ඕනා නෑනේ. ඕවත් වැඩද මල්ලී ඕවත් වැඩද කියල ඉතින් බ්‍රේක් පෑඩ් දෙකෙන් හබ් එක එහෙම අල්ලලා කෝකටත් ලෑස්ති උනා. (තේරෙන විදිහට තේරුම් ගන්ඩ )

නාත්තන්ඩියටත් අවා කියමුකෝ. දැන්නම් ඉන්ඩම බෑ. සෙනගත් පිරිලා. සෙනග මැද්දෙන් පීරගෙන ඇවිත් දොරට බැස්සා (සෙනග මැද්දෙ තෙරපෙද්දී තියන සනීපෙ කියන්ඩ ඕනා නෑනේ, බ්‍රේක් පලු වල පිහිට තමයි ) ඔහොම ඉතින් කොහොමහරි ඉවසෙගෙන ඉතිරි දුරත් ඇවිත් බස් එකෙන් බැස්සා.

සික්කේ, මේච්චර වෙලා මේ කියෙව්වේ මනුස්සයෙක් කක්කා බරේ බස් එකේ ආපු හැටි දැනගන්ඩද කියල හිතුනද? හොඳ හොඳ සෙල්ලම එළි වෙන ජාමෙට කියනවනේ.........

බස් එකෙන් බැහැලා ගෙදරට මීටර හැත්තෑපහක් විතර පයින් යන්ඩ ඕනා අතුරු පාරක. වෙලාවත් 7.45 ට විතර ඇති. මෙතන ඉන්ඩ යෑ. යන්ඩත් එපැයි. ඔන්න ඉතින් බත් කන කකුළ පෙරට තියලා යනවා, අතර තුරේ ගෙවල් දෙකක් විතර පහු කරන්ඩ ඕනා අපෙ ගෙදරට යන්ඩ. එක ගෙයක් පාලුයි, වහලා දාපු එකක්. ගස් අස්සෙන් අපේ ගෙදර ලියිට් එකත් පේනවා.

දැන්නම් ඉන්ඩම බෑ, කං කඩා වැටිලා, මුලු ඇඟම පණ නැතුන ගියා වගේ උනා. ඔන්න ඔහේ ඕන මුංකැවුමක් කියලා අර පාලු ගේ ඉස්සරහා පාරේ වාඩි වෙලා වැඩේ කරා (තිබ්බ හදිස්සියට මම කලිසම් ගලවගත්තේ කොහොමද කියලා තාම කල්පනා කරනවා )

හෝද ගන්න විදිහකුත් නැති එකේ ඉතින් දෙල් කොලයක පිහිට තමයි. කලිසමත් කරේ දාගෙන ගෙදර ලියිට් එකට මාට්ටු වෙන්නේ නැතුව ලිඳ පැත්තෙත් ගිහින්, එලියෙ වැසිකිළියෙන් හෝදගෙන එහෙම (එතකොටයි දැක්කේ කලිසම් නැවත ඇඳීමට බෑ කියලා, එහෙමම ඒවත් ලිඳ ලගින් හෝදලා) වැලේ වනලා තිබ්බ එකම එක රෙදි කඩමාල්ල වූ මගෙ ටී ශට් එකත් ඉනේ ඔතාගෙන

"අම්මේ අම්මේ"

කිව්වා. (එදා රෑ අප්පච්චී රැස්වීමකට යනවා කියලත් ඒ අස්සෙ මතක් උන හින්දා)
එකම දරුවගේ කටහඬ පිලිකන්නෙන් ඇහුන නිසා අම්මත් දාපි ගේ වටේම ලයිට් ටික.

"ඕවා නිමන්ඩෝ ඉක්මනට, මම ලයිට් දාන්ඩ කිව්වෙ නෑනේ, නිමන්ඩකො අප්පා"
"ඇයි පුතේ ?"
"ඒ පැහිච්චකන් වලින් වැඩක් නෑනේ කියන දේ අහලා ඔවා නිමලා මට සරමක් අරන් එන්ඩ."


සරම ඇඳගෙන අම්මගෙන් ටෝච් එකත් ඉල්ලගෙන උදැල්ලත් අරගෙන ඉතින් ආයෙත් පාලු ගේ පැත්තට ගියා.

ඔන්න සිද්දිය, මේක ඇත්තම ස්ද්දියක් අඳුරන කෙනෙක්ට උන. මෙහෙම ඉවර කරමුකෝ පරණ සොලෝකයකින්,

කවුද                   වැසිකිළියේ
පොඩ්ඩක් ඉන්න          එළියේ
ඉවසන්න                  බැරියේ
මෙන්න හිටගෙන යනවා එලියේ




Monday, November 25, 2013

උත්තමාචාරය.


මට මේ ලඟදි යාපනේ යන්ඩ හම්බුනා. සමන් කුමාර රාමවික්‍රම මහත්තයලා ඒ කාලේ නිතරම ටීවි එකේ කියපු, පෙන්නපු පැති පහු කරන් තමයි ගියේ. මුලතිව් ඉඳන් නන්තිකඩාල් කළපුව හරහා පුදුකුඩු ඉරිප්පු වගේ පැති වලත් ගියා. ඒවා අක්කර ගානක් ඈතට පේන හිස් ඉඩම්, නැත්නම් ඉතින් මඩ පිරිච්ච කළපු. මේවගේ තමයි ඉතින් අපේ රණවිරුවෝ යුද්ධ කරල දිනුවේ. මේ වගේ පැති වල තමයි එයලා ඉදිරි ආරක්ෂක වළලු ගහගෙන යුද්ධ කරේ. 


Call Of Duty, Battlefield, Ghost Recon ගේම් නිකන් ඇත්ත වගේ තිබ්බට සිරා ගොන් පාට් කියලා හිතුනා (මම ගේම් ගසන්නෙක් නොවෙමි ) ජාතික වීරයො වගේ ඒ ගේම් ඉවර කරා කියන අපේ උදවිය මේ වගේ ගේම් එකකට ආවනම් බලන්ඩ තිබ්බා :පි. හමුදාවේ අයියලා කියපු කතා, විඳපු දුක් අහපුහාම මට නම් මේ යුධ ජීවිතේ කට්ට කන්ඩ බැරිවෙයි කියල හිතෙනවා. (මෙතන මට ඕනනම් ඉතින් ලියන්ඩ තිබ්බා මමත් පුලුවන්කමක් තිබ්බනම් සොල්දාදුවෙක් වෙලා මේ සටනට උදව් කරන්ඩ කියලා, ඒ උනාට ඉතින් පචයක් ලියලා "මම පොර" ජාතකය උපුටලා දක්වන්ඩ ඕනා නෑනේ) 


දැන් ආයෙත් කතාවට එමුකෝ, ගමනෙදි හමුදාවේ අයියලා ගොඩක් හම්බුනා, කතා කරා, යුද්ධෙ ඉවර වෙලා අවුරුදු 5ක් ගත වෙලා තිබ්බත් එයාලගෙ මොරාල් එක නම් පොඩ්ඩක්වත් අඩු වෙලා නෑ, කිසි දෙයක් අමතක වෙලත් නෑ. තාමත් ඒවා රකින්නේ ඉස්සර සිංහල බෞද්ධයෝ දළදා වහන්සේ රැකගත්ත විදිහට. ( දැන් නම් සිංහලයට ලාවට වගේ සිංහල කියලා මතකයි, බෞද්ධ කියල නම් අමතකයි වගේ). යුද්ධ කාලේ හමුදාවේ අයියලා කැපකිරීම ගොඩක් කරලා, දැනටත් ඒ කැපකිරීම කරනවා. අපි දකුණේ ඉඳන් මොනවද කරන්නේ කියල හිතුනා. හමුදාවට අපහස කරපු, කරන දේශපාලුවො ගැන මට චී චී කියලා ගොඩක්ම හිතුනේ එදා, මොකද ඉතින් අතරමගදි මැදවච්චිය එහෙමත් පහු කරානේ, කිලිනොච්චිය හරහා නොගියත් ඒ කැත කතාව මතක් උනා.


විශ්වමඩු, පරනතන්, අලිමංකඩ, චාවකච්චෙරි හරහා යාපනේටත් අවා කියමුකෝ. අලිමංකඩ කියද්දි ඉතින් හසලක ගාමිණී මහත්තයා මතක් උනේ නැත්නම් ඉතින් ඒ කෙනා එක්කෝ පොඩි දරුවෙක් (පොඩි ළමයි මේවා දන්නේ නෑනේ, එකයි එහෙම කිව්වේ) නැත්නම් ඉතින් මානසික රෝගියෙක්, නැත්නම් සිංහලයෙක් නෙමෙයි.


යාපනේ නම් ඇත්තටම දියුණුයි. උතුරු වසන්තයද මොකද්ද මන්ද හින්ද කියන්ඩ නම් දන්නේ නෑ (කරුණාවෙන් සලකන්ඩ, මෙය ආණඩුවව කඩේ යෑමක් හෝ ආණඩුවේ රෙදි හේදීමක් නොවෙයි ) ඒ උනාට දියුණුයි (නාගදීපෙට යන්න ජැටිය දක්වා තියන පාර නම් හොඳ මට්ටමක නෑ. ඒකත් හැදෙනවනම් තමයි හොඳ, සැ.යු: දියුණුව කියලා අදහස් කරේ පාරවල් ගැන විතරක් නෙමෙයි ) , සාමකාමී. මිනිස්සුත් මානසික සුවයෙන් ඉන්නවා කියලා පේනවා. (දකුණේ මිනිස්සු ගැන මොන ආකල්පයක් තියනවද කියන්ඩ දන්නේ නෑ). 


යාපනේ ගිහින් අඹ කෑවේ නැත්නම් වැඩක් නෑ කියනවනේ, ඉතින් අඹත් කාලා තෝසෙත් කාලා ඉතින් බලන්ඩ තියන තැන් බලලා, වන්දනා කරන්ඩ ඔනි තැන් වන්දනා කරලා එහෙම සංගුපිට්ටි පාලම හරහා පුනරීන්, මන්නාරම පැත්තෙන් ගෙදර ආවා. මේ නිදහස වෙන කවුරුත් නිසා නෙමෙයි, හමුදාවේ අයියලා නිසයි. මෙතෙක් ඉතිහාසයේ යුද්ධයට උර දුන්, දිවි පිදූ, ආබාධිත තත්වයට පත් වු සියලුම රණවිරුවන්ට මාගේ උත්තමාචාරය. 


ප.ලි
ඔයාලට 2009/05/19 මතකද? එදා අපි රණවිරුවන්ව සමරපු හැටි මතකද? දේශයේ මුර දේවතාවො කියලා දේවත්වයෙන් සැලකුවා. ගීත් කිව්වා ලිව්වා, ඒ දවස් වල හමුදා නිළ ඇදුමක් ඇඳගත්ත රණවිරුවෙක්, කිහිලි කරුවෙන් යන රණවිරුවෙක්, ඇස් අන්ධ වුණ රණවිරුවෙක් දැක්කහම අපේ මයිල් කෙලින් උනා, පුටුවෙන් නැගිට්ට වුණා. ඒ බයට නෙමෙයි, ගෞරවයට.
ඒ එදා........................
"කවුරුහරි කෙනෙක් මේ මහත්තයට පුටුවක් දෙන්නකෝ ඉඳගන්න" , මට මේ වචන ටික ඇහුනේ පුද්ගලික බැංකුවක පෝළිමේ ඉද්දී. මමත් පස්ස හැරිලා බැලුවා, වයස අවුරුදු 28ක 30ක වගේ අයිය කෙනෙක් කිහිලිකරුවකට බර දීගෙන බිත්තියකට හේත්තු වෙලා හිටියා.
මේ අද......................

ගොඩ සුද්දී

මෙය කුරුණෑගල - අලව්ව බස් රථයකදී කණ වැකුනකි. (කණ් දීමක් නොව කණ අසලම සිට බෙරිහන් දීම නිසා ඉබේ මෙව්වා උන එකකි.)

"හානේ සෝ සුවීට් අනේ, කවදා කැප්චර් කරපු පික් එකක් ද? කියූට්, සෝ ලව්ලි මයි ඩියර්"
"ලාස්ට් වීක් එකේ පුතගේ කොන්සට් තිබ්බා, එදා තමයි පික් එක කැප්චර් කරේ, ඒත් මම ඩ්‍රෙස් කරන්න හිටියේ නෝමල් එකේ ට්‍රවුසර් එකයි ටී එකකුයි" 

හුටාය, මට දැන් මගේ කණට වෙන්න යන සන්තෑසිය ලාවට වගේ මෙව්වා වෙයි. තව කිලෝමීටර 5ක දුරක් යා යුතුය. ඔන්න ඔහෙ ඕන මසල වඩෙයක් කියලා කණට වඳින ගාථාව එහෙම කියලා සූදානම් උනා ඉතිරි දුර ගෙවන්ඩ.

"නෑ මෙයා, ඔයා ඔසරියට සෝ කියුට්."
"ඊස් දැට් සෝ, තැන්ක්ස් අනේ. ඒ උනාට ඔසරිය මාර පස්පයරින් අප්පා. මම නම් කැමතිම නෑ ඒක අඳින්න, අනික ටවුන් හෝල් එක එයාර් කන්ඩිශන් නෙමේනේ."

පිටිපස්සේ සීට් එකෙන් ඇහෙන මේ සංවාදය නිසා මට මේ ගොඩ සුද්දියන්ගේ මූණ බලන්ඩ ආසාවකුත් ආවා ඉතින්, බහිද්දි බලනවා, දැන් ඕක කරන්ඩ ගිහින් ඇදගෙන නාගන්ඩ ඕනේ නෑනේ කියලා ජනේලයෙන් ඈත බලාගෙන එන්ඩ ආවා.

"දැට්ස් ටෲ, ඒක නෙමේ ඉතින් පුතා හොදට පෆොම් කලාද අයිටම්ස් වල?"
"වයි නොට් හී ඊස් සෝ ටැලන්ටඩ් ඇට් බෝත් සිඟින් ඇන්ඩ් ඩාන්සින්, හී ඩිඩ් දැට් රියලි වෙල් අනේ, අයිම් සෝ ප්‍රවුඩ් ඔෆ් හිම්."

මටත් ඉතින් ලාවට කඩු හරඹ පුලුවන්ය. දන්න ශිල්ප දාලා විච්චේදනය කරලා සමච්චේදනය කරලා එහෙම, මැයගේ පුතන්ඩියාට සින්දු කියන්ඩත් නටන්නත් පුලුවන් බවත්, මැයට පුතණ්ඩියා ගැන ආඩම්බර බවත් තේරුම් ගන්ඩ පුලුවන් වීම ගැන ඉතින් අහිංසක සතුටක් භුක්ති වින්දෙමි.

"ඉතින් පුතා අයිටම් කීයකට පාටිසිපේට් කරාද මෙයා?"
"ඔන්ලි ටූ අනේ, සෝ සෑඩ් එබවුට් මයි පුවර් බොයි, හී ඊස් ද බෙස්ට් අමංග් ඕල් අදස්. එයාට ටැලන්ට් එකේ හැටියට ප්ලේස් එකක් හම්බුනේ නෑ, ෆේවරේශන් තමයි ඉතින්"
"ආ.......ඒ ඇයි?"
"බලන්ඩකො අනේ, මොන්ටිසෝරිය බාර ගෑනි පිදේනි තට්ටුවට යට වෙලා අපේ ලමයව කපලා මෙලෝ සින්දුවක් තියා තාලෙට අප්පුඩියක් ගහගන්ඩ බැරි කොල්ලෙක්ව මුදුනා කරගෙන හිටියෙ, වෙන මොකුත් නෙමේ ඒ කොල්ලගෙ අම්මන්ඩි මේ ගෑනිට තෑගි දෙනවා, අනිත් ළමයි ගැන කේලම් කියනවා, ගතු කියනවා, ඒ මදිවට එදා ඇවිත් හිටියෙ කිසි දෙයක් නොදන්න හීමිජ්ජි වගේ, මට නම් තූ කියලා හිතුනා"

ආ.... ඔය අවේ බූරු හම පොරවගත්ත කොටලුවා එලියට, බහින තැනත් ලං වෙලා. ආයේ මොකට මූණ බලන්ඩද, බැල් එක ඔබලා බස් එක හිටෙව්වහම බැස්සා.

ප.ලි : මටත් ඉතින් ඉංග්‍රීසියෙන් බඩ යන යාලුවොවෝ ඉන්නවා, සමහරු නම් ඉතින් වෙනස් උනේ එයාලගෙ ගෑල්ලමයි "පොශ්" හින්දා එයලාට ගැළපෙන්නලුනේ. (දන්නෝ දනිති ) ජයලාල් රෝහණ මහත්තයා තමයි මේකට නියම වචනේ කිව්වේ, "අමු ගොන්කම". ඒ වගේම අපේ දොඩම්පහල රාහුල හාමුදුරුව්වෝ දවසක් බණක දේශනා කරා "ඔය මමියෝ පපියෝ කියල උඩ පනින හැමෝටම බිම වැටුන දාට කියවෙන්නේ බුදු අම්මෝ කියලා" ලු.